«کمال مطلوب» مرتبه ای از رشد و تعالی و جایگاهی عالی و ارزشمند ناشی از پیمودن مسیر حق و کنار زدن پرده‌های ظلمانی است. در نتیجه خداوند را در همه‌جا و همه‌وقت دیدن و حس کردن، کلام حق شنیدن، رسیدن به پایه ای از شادی و شوق که هیچ رنج و شکنجه‌ای درک نشود و انسان به اصل و اصالت و فطرت الهی خود برگردد.
در وادی کمال، دل ذاکر؛ زبان شاکر؛ تن صابر و وجود تسلیم خواهد بود.
وجه خدا اگر شودت منظر نظر
زین پس شکی نماند که بی پا و سر شوی
در این مرحله شهود حاصل گشته و سالک در هر مکان و در هر حالت خداوند را شاهد و ناظر و در کنار خویش می‌بیند. ندای حق را می‌شنود (بدین معنا که در بین همه صداهای حق و ناحق همواره حق را بر می‌گزیند) و به درون می‌پردازد تا آنجا که خداوند نیز در ژرف‌ترین گوشه دل با شخص سخن میگوید.
پس محل وحی گردد گوش جان
وحی چه باشد؟! گفتن از حس نهان
و اینجاست که انسان خدا گونه گشته و جانشین خداوند (جل جلاله) بر روی زمین می‌شود.
همچون امام حسین (ع) که به راستی ایشان یک انسان اشرف مخلوقات بود و این تنها در شان ملائک است که اوصاف ایشان را بستایند و بگویند:《 فتبارک الله احسن الخالقین 》