کتاب زبان نیایش و شهد عبادت

انسان می تواند به مدارج و مراتب معنوی و مختلفی دست یابد و درجات و مقاماتی را کسب نماید. رسیدن به چنین جایگاه و احراز چنین مرتبه ای که به فرموده پیامبران، مربیان مکاتب الهی، وصول به درجه‌ی تقرب می‌باشد، حاصل نمی‌گردد، مگر با پرستیدن ذات مقدس حضرت رب العالمین و تعبد خالصانه؛ تعبد و پرستشی که از روی صداقت، اخلاص و یکرنگی باشد.

عبادت چیزی جز فرمانبرداری و اطاعت اوامر الهی و ستایش حضرتشان نمی‌باشد و در بین همه عبادات «نماز» حکم بنیان، ستون، زیربنا، اساس و محوریت را دارد. که به فرموده رسول گرامی اسلام (ص) وسیله عروج و بُراق مومنین و سالکان می‌باشد. همچنین فرمودند که “روشنایی چشم من در نماز است” یا به تعبیری “نماز نور چشم من است” همچنین آن پیشوای راستین میفرمایند: “اگر نماز پذیرفته شد، همه اعمال نیکوی شما پذیرفته خواهد شد و اگر نماز پذیرفته نشد، هیچ یک از اعمال نیکوی شما پذیرفته نخواهد شد”….

آنجا که بنده‌ای از روی اخلاص خداوند را پرستش می‌کند و سر بر آستان رب و آفریننده‌ی خود می‌ساید و درک عظمت حضرت دوست را نموده و بر ناچیزی و حقارت و بندگی خویش اعتراف می‌نماید، آنگاه خداوند ملائک را خطاب می‌فرماید که نظاره کنید فهم و درک و حال مخلوقی را که من آفریده‌ام و اینجاست که خداوند بر این خلقت، این موجود شگفت انگیز و پیچیده‌ی درهم مباهات می‌فرماید و آن را تحسین می‌کند. اما آنجا که انسانی حد خود را نمی‌شناسد و تکبر می‌ورزد و از غرور بی جای خود که زائیده فهم نارس او می‌باشد دست بر نمی‌دارد و دچار کفر و الحاد می‌شود و از مسیر حق منحرف می گردد، مورد سرزنش خداوند سبحان قرار میگیرد….