شهد عبادت

در پی عبادت، تعبد، بندگی و ستایش خالق و آفریدگار بی‌همتا، همان کردگار هستی‌بخش که نامش آرام‌بخش دل‌ها و یاد و راهش تجلی‌بخش همه زیبایی‌هاست، دو سجده به جا می‌آوریم. زیرا که سجده بیانگر اذعان به بزرگی خالق و اعتراف به ناچیزی مخلوق در برابر عظمت و کبریایی حضرتش می‌باشد. سجده تبلور زیبا و درخشان تسلیم، بندگی و اعتراف به عظمت و جلال و قدرت کبریایی خداوند باری‌تعالی است.

در سجده اول، حمد و ثنای وجود نازنین و با عظمتشان و در سجده دوم شکر نعمت‌هایشان را به جای می‌آوریم، باشد که از این رهگذر توشه‌ای برگیریم و در آن روز بزرگ، در آن روزی که به دنبال ذره‌ای عمل نیکو می‌گردیم، همچون گوهری تابناک در پرونده‌ی ما بدرخشد و باعث شود ما که حمد خداوندمان را گفته‌ایم؛ ما که شکر نعمت‌هایشان را به‌جا آورده‌ایم؛ ما که از روی خضوع در پیشگاهشان سر بر خاک نهاده‌ایم، مورد تفقّد، لطف و رحمت حضرتشان قرار گیریم و در مقابل دوستان و دشمنان پروردگارمان، شرمسار و سرافکنده نگردیم، إن‌شاءالله.