زبان حال

بارخدایا…ای کردگار هستی بخش…آنگاه که از هستیِ من هیچ نشانی نبود و بر من و بودنم نظر فرمودی،آنگاه که اراده

الهی نبودم زبود تو بودم ببود دمیدی به بودم زبودت که بودم ببود نبود جز تو بود و به بود

خداوندا، تو با آن همه جلال و شکوه، تو با آن همه بزرگواری و کبریایی، تو با آن همه عظمت

خدای مهربانم؛ هنگامی که شادمانم به تو می‌اندیشم، همانگونه که انسان در آفتاب سوزان در اندیشه سایه است. زمانی که